Taka zmiana będzie zauważalna podczas wypłat pracowniczych, ale nie tylko bez względu na formę zatrudnienia, od umów o pracę po wszelkiego rodzaju umowy cywilnoprawne. Obejmie również emerytów, rencistów, przedsiębiorców, wszystkie osoby uzyskujące dochody opodatkowane 18% stawką podatku dochodowego.

Dodatkowo osoby zatrudnione na umowę o pracę odczują wzrost wynagrodzenia netto do wypłaty dzięki podwyższonym kosztom uzyskania przychodów.

Zmiany wchodzą w życie już od 1 października 2019 r.

Koszty uzyskania przychodów po zmianach:

Obniżenie stawki PIT z 18% na 17%

Zmiany wprowadza ustawa:

USTAWA z dnia 30 sierpnia 2019 r.o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw

Od 1 sierpnia wchodzi w życie nowelizacja ustawy o PIT wprowadzająca zwolnienie z podatku dochodowego od osób fizycznych podatników, którzy nie ukończyli dwudziestego szóstego roku życia.

Limit roczny przychodów objętych zwolnieniem wynosi 85 528 zł ( jest równy z górną granicą pierwszego progu skali podatkowej).

W 2019 roku limit roczny będzie obliczony proporcjonalnie i wyniesie 35 636,67 zł ( zwolnienie wchodzi w życie 1 sierpnia 2019 i od dochodów uzyskanych od tego dnia będzie można z niego skorzystać).

Zwolnienie dotyczy przychodów z:

stosunku służbowego;

stosunku pracy;

pracy nakładczej;

spółdzielczego stosunku pracy;

umowy zlecenia;.

Nadwyżka przychodów ponad kwotę limitu 85 528 zł (odpowiednio w 2019 r. ponad 35 636 zł) podlegać będzie opodatkowaniu na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej.

Podatek od wypłat pracowniczych obecnie wynosi 18 %, po zmianach PIT zostanie zmniejszony do 17 %.

Projekt zakłada obniżenie podatku PIT z 18 do 17 procent dla osób, których przychody roczne wynoszą poniżej 85 tysięcy 528 złotych, czyli mieszczą się w granicy pierwszego progu podatkowego.

Zmiany zakłada projekt ustawy zmieniającej ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawę o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw, przedłożony przez ministra finansów, przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 16 lipca br.

Po zmianach, koszty uzyskania przychodów wyniosą:

- 250 zł miesięczne (jednoetatowcy) – obecnie 111,25 zł,

- 300 zł miesięczne (jednoetatowcy, dojeżdżający) – obecnie 139,06 zł,

- 3 000 zł roczne (jednoetatowcy, miejscowi) – obecnie 1 335,00 zł,

- 3 600 zł roczne (jednoetatowcy, dojeżdżający) obecnie 1 668,72 zł,

- 4 500 zł roczne (wieloetatowcy) obecnie 2 002,05 zł,

- 5 400 zł roczne (wieloetatowcy, dojeżdżający) obecnie 2 502,56 zł.

Na zmianach zyska głównie pracownik, tym razem jednak nie stanie się to kosztem pracodawcy. 

Pracownik, który zarabia  2 250 zł (minimalne wynagrodzenie za pracę w 2019 r.) zyska rocznie 472 zł, a przy pensji 4 765 zł (przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej prognozowane na 2019 r.) – zysk wyniesie rocznie 732 zł.

Nasze biuro rachunkowe stara się doradzać klientom jak korzystnie zawierać umowy z pracownikami w świetle wciąż zmieniających się przepisów.

Od 22 sierpnia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r., w zakresie zatrudniania na podstawie umowy lub umów na czas określony, pracodawców o statusie przedsiębiorcy obowiązywały przepisy ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców, zwanej ustawą antykryzysową. Ustawa ta reguluje między innymi kwestie związane z zatrudnianiem pracowników na czas określony. Przewidywała ona kilka istotnych dla zatrudniania na podstawie wspomnianych umów regulacji, w szczególności:

• art. 13 ustawy – ograniczający łączny okres zatrudnienia na podstawie umowy lub kolejnych umów o pracę na czas określony między tymi samymi stronami stosunku pracy do 24 miesięcy (z zastrzeżeniem art. 35 ust. 3 ustawy),
• art. 35 ust. 1 ustawy – zawieszający na czas trwania ustawy obowiązywanie art. 251 Kodeksu pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.), dalej K.p., który przewiduje przekształcenie z mocy prawa trzeciej umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony, jeżeli przerwy pomiędzy poszczególnymi umowami nie przekroczyły miesiąca; zamiast zawieszonego art. 251 K.p. stosowano art. 13 ustawy antykryzysowej (z wyjątkiem długoterminowych umów, o których mowa w art. 35 ust. 3 ustawy) 
• art. 35 ust. 3 ustawy (rozstrzygający w omawianej sprawie) – stanowiący, że umowy na czas określony, zawarte przed dniem wejścia w życie ustawy antykryzysowej (tj. przed 22 sierpnia 2009 r.), których termin końcowy wykraczał poza okres obowiązywania tej ustawy (tj. poza 31 grudnia 2011 r.), rozwiązują się z upływem terminu, na który zostały zawarte. W odniesieniu do takich długoterminowych umów o pracę nie był stosowany art. 13 ustawy.

Przepisy ustawy antykryzysowej dotyczące zatrudniania na podstawie umowy na czas określony obowiązywały do 31 grudnia 2011 r. Od 1 stycznia 2012 r. w.w przepisy  umów na czas określony regulowane są przez Kodeks Pracy. Klienci naszego biura rachunkowego mieli wątpliwości jak traktować umowę na czas określony zawartą w czasie obowiązywania ustawy antykryzysowej i trwającą w dniu 1 stycznia 2012 r. W tej sprawie również wypowiedziało się MPiPS i GIP, uznając, że dla potrzeb art. 251 K.p. taka umowa powinna być traktowana jako pierwsza.

Umowa o pracę na czas określony w zasadzie nie podlega wypowiedzeniu. Jednak przy zawieraniu umowy tego rodzaju na okres dłuższy niż 6 miesięcy strony mogą przewidzieć dopuszczalność wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem (art. 33 K.p.).

Biuro rachunkowe Kraków 

KeyTax Biuro Rachunkowe